DOMESTIC VIOLENCE: LEGAL RESPONSIBILITIES AND RIGHTS OF VICTIMS IN MALAYSIA

Abstract

Domestic violence is a serious social and criminal issue and constitues as human rights violation that profoundly affects the physical, emotional, and social well-being of victims, particularly women and children. In Malaysia, this issue is addressed through a legal framework comprising the Domestic Violence Act 1994 (Act 521), the Penal Code, and other relevant legislations relating to the protection of children and women. This study aims to analyse the legal framework governing domestic violence and the protection of victims’ rights, as well as to evaluate the effectiveness of the protection and legal remedies available to the victims. It also examines victims’ rights from legal and procedural perspectives, including access to protection orders, psychosocial support, trauma recovery, and relevant provisions under the Islamic Family Law Enactment of Pahang 2005. This study adopts a qualitative approach using a doctrinal research design and critical legal analysis. This approach enables the study not only to establish the current legal position but also to evaluate the adequacy, coherence, and effectiveness of the existing legal framework in addressing domestic violence. The study draws on primary and secondary legal sources. Primary sources comprise of statutes, while secondary sources include peer-reviewed journal articles, books, book chapters, academic reports, and scholarly publications. The data collected are analysed using the inductive analytical method. The findings indicate that the Domestic Violence Act 1994 requires further improvement, particularly through an expansion of its protection coverage not only towards the victim but also the Social Welfare Officers who involved in handling domestic violence cases. Furthermore, claims for damages under tort liability may serve as an alternative legal remedy to compensate the victims and maintain their status quo.

Keganasan rumah tangga merupakan isu sosial dan jenayah yang serius serta satu bentuk pelanggaran hak asasi manusia yang memberi kesan mendalam terhadap kesejahteraan fizikal, emosi dan sosial mangsa, khususnya wanita dan kanak-kanak. Di Malaysia, isu ini ditangani melalui kerangka perundangan seperti Akta Keganasan Rumah Tangga 1994 (Akta 521), Kanun Keseksaan, dan undang-undang berkaitan perlindungan kanak-kanak dan wanita. Objektif kajian ini adalah untuk menganalisis kerangka perundangan dan perlindungan hak mangsa keganasan rumah tangga serta menilai keberkesanan mekanisma perlindungan dan pemulihan yang tersedia kepada mangsa. Kajian ini turut meneliti hak-hak mangsa dari sudut perundangan dan prosedur, termasuk akses kepada perintah perlindungan, sokongan psikososial, pemulihan berasaskan trauma dan juga peruntukan di bawah Enakmen Undang-undang Keluarga Islam Pahang 2005. Kajian ini menggunakan pendekatan kualitatif dengan reka bentuk doktrinal dan analisis undang-undang secara kritikal. Pendekatan ini membolehkan kajian bukan sahaja menentukan kedudukan undang-undang tetapi turut menilai kecukupan, koheren dan keberkesanan kerangka perundangan sedia ada dalam isu berkaitan keganasan rumah tangga. Kajian ini bergantung kepada sumber perundangan primer dan sekunder. Sumber primer terdiri daripada statut manakala sumber sekunder merangkumi artikel jurnal berwasit, buku, bab dalam buku, laporan akademik dan karya ilmiah. Data-data yang diperolehi dianalisis menggunakan kaedah analisis induktif. Hasil kajian menunjukkan bahawa penambahbaikan Akta Keganasan Rumah Tangga 1994 perlu dibuat dengan melihat kepada perluasan skopnya yang tidak tertumpu kepada mangsa sahaja tetapi turut melibatkan perlindungan keselamatan  Pegawai Kebajikan Masyarakat yang mengendalikan kes tersebut. Tuntutan ganti rugi di bawah liabiliti Tort boleh menjadi alternatif untuk memulihkan keadaan mangsa kepada sediakala.